Theater

Recensie Kerstgala Introdans 2015

Het mooiedingendieet

Het Kerstgala van Introdans doet verlangen naar meer

Afslanken en meer bewegen is na de overvloedige feestdagen een voor de hand liggend voornemen voor het nieuwe jaar. Als het lukt, is het mooi, maar veel bevredigender lijkt mij een 'mooiedingendieet': meer naar theater, minder televisie en andere ruis. Ik bedacht dit op het balkon van de Arnhemse schouwburg, genietend van het Kerstgala van Introdans. Dit Kerstgala is een feestelijke traditie voor het hele gezin

Lees meer: Recensie Kerstgala Introdans 2015

 

Ode aan't Halfvasten

Verhalen vangen in Cortenoever


Met een mythische zonnekar (een aardappelrooimachine met zeilen erop en een zonnepaneel)) rijdt Cornelis onhoorbaar door de weilanden langs de IJssel in Cortenoever.  Hij vangt en bewaart verhalen op sterk water. Het zijn verhalen die dreigen te verdwijnen, omdat het landschap drastisch verandert.

Lees meer: Ode aan't Halfvasten

 

Kerstgala Introdans 2014


Het fenomeen Kerstgala is bedoeld voor de hele familie, maar de tienjarige jongen naast me houdt het na de pauze voor gezien. Hij legt zijn vermoeide hoofd op de schoot van zijn moeder. Het stijlvolle programma voor de pauze is hem niet opwindend genoeg. Jammer voor hem dat je het Jeugdsymfonieorkest Vuurvogel niet goed kan zien. De talentvolle jonge muzikanten, verscholen in de orkestbak, zouden zijn aandacht wel trekken. In de pauze pakken ze hun instrumenten weer in en vertrekken in hun winterjas. Maar daarna wordt het ook voor de jongere toeschouwers spannend. Mijn buurjongen schiet overeind en blijft gebiologeerd kijken tot de laatste noot. Firebird Suite van Stijn Celis is een sprookje in alle opzichten. Uren zou je willen kijken naar de collectieve beeldenpracht van de donkere uniforme prinsen en prinsessen, die in een meeslepend cadans over het toneel wervelen. Kastchei is een boze geest die met zijn tentakels de groep bedreigt. Er is een goede prins, Ivan, een vuurvogel die kan toveren en er is de groepsdwang die de liefde van een prinses belemmert. Prachtig is het duet van Jorge Pérez Martinez als Divan met Marc Beaugendre als vuurvogel. Mijn buurjongen is er weer helemaal bij en schatert het uit bij het komische Purple Fools. Choreograaf Mauro de Candia mixt de meest prachtige muziekklassiekers van Mozart, Bach, Vivaldi en Strauss in scherp contrast met dwaze brutale dans. Stoelen vliegen heen en weer. Ook rollend kan je een tango dansen. Hoofden met hoge pruiken schudden een poeder de lucht in. Het is slapstick, uitgevoerd met dansperfectie. Wordt hier de draak gestoken met de brave chique kunstbeleving?

Braafheid kan je Introdans absoluut niet verwijten. Ook niet bij een Kerstgala, dat moet bijdragen aan de Kerstsfeer. Het geruchtmakende  L'après midi d'un faune voor de pauze is mooi in zijn abstractie. Je kijkt naar de ontluikende seksualiteit van een jonge man en je ziet frustratie, worsteling en ontlading. Het ballet begint en eindigt op een groot wit decorelement. In de oorspronkelijke versie gedanst door Vaslav Nijinski  (1912) zat hij op een platte rots. Toen was het ballet een schandaal. De moderne versie van Therry Malandain speelt zich af op en rond een enorme tissuedoos.  Maar je mag er gerust iets anders in zien.

Kerstgala van Introdans, gezien op 20 december in de Stadsschouwburg Nijmegen.
 

End of season Introdans 2013

Introdans maakt van één avond een heel festival

Feest maar ook weemoed door het afscheid van Karin Lambrechtse

Een dresscode heeft als voordeel dat het feest al thuis begint. Het kan wat stress geven, als de benodigde kleur wit niet in de kast hangt, maar het resultaat is een feestelijk witte schouwburg, die geheel in het teken van Introdans staat. Beneden in de kleine zaal staat de voorstelling FAUXdeville van Introdans Interactie,een voorstelling waarin zes Introdans-professionals mensen ontmoeten uit een andere wereld. Samen maken ze een dansvoorstelling in een choreografie van Adriaan Luteijn. Prachtig zijn de duetten van de dansers met Nicole Tromp in haar rolstoel, met Pascal van Snippenburg, (syndroom van down), Hermien Koolstra (autistische stoornis)en de sierlijke 82 jarige Frieda Veenman-Barentz. Twee Arnhemse Urban dancers completeren het heel geheel in een revue vol humor en ontroering.
Dat is nog maar het begin van de avond. In de grote zaal wacht het publiek nog even op de koninklijke gasten voor het doek opengaat. Er zijn geen premières deze keer, maar een selectie van vier succesvolle ballettenin wit. Heel verfijnd is het mathematische Squares, rond een beweeglijk vierkant op muziek van Satie. Het past bij de weemoed van een afscheid. Het is de laatste voorstelling van Karin Lambrechtse, die er zelf voor kiest op haar hoogtepunt te stoppen. Het Introdanspubliek zal deze fantastische danseres helaas moeten missen.
Het duet van Breadpeace is als tweede onderdeel van het programma goed gekozen om de tranen weg te slikken en dan is er, als laatste onderdeel voor de pauze een heerlijk explosief en levenslustig ballet voor het hele corps. Het is fijn om dit ballet van de jonge danser choreograaf Laurent Drousie voor de tweede keer te zien na de première tijdens het kerstgala van vorig jaar. Het kostte toen moeite om door de wat sleetse muziek van Rossini's La gazza ladra heen te kijken en luisteren.  Nu zie je dat de muziek veel dansenergie oproept en weer glans wint.

Dan is het pauze en tijd om elkaars witte creaties te bekijken met een glas in de hand. Het goede leven spat ervan af, maar heeft
zijn keerzijde. Dat zie je in het verhalend ballet, Bench, van Jennifer Muller dat de ecologische vernietiging van de aarde verbeeldt. Het is een volmaakte tegenstelling met het abstracte Squares van Van Manen. Veel dramatiek enveel emotie, rond een lange bank. Bench ging in februari in première en verraste toen door  de combinatie van beelden naar  het voorbeeld van Al Gores film An inconvenient truth. Nu doet het wat overdramatisch aan en mist het subtiliteit.
Als het doek is gevallen is het feest van Introdans nog lang niet ten einde. In de foyer mag er opnieuw gedanst worden bij eenfantastische Oost Duitse band Malky.Na half een is er nog een afterparty in Dudok. Is er een betere manier om eenseizoen af te sluiten en de zomer te beginnen?

End of season, Introdans, gezien in Schouwburg Arnhem op
22 juni 2013
 

Dansers Introdans verwerken pittige sex in eigen choreografie


Introdans staat bekend als een gezelschap dat voor een breed
publiek wil werken. Een voorstelling is altijd een feestelijk ervaring. "We
willen dat het publiek met een prettig gevoel naar huis gaat," vertelde zakelijk
directeur Ton Wiggers vaak in interviews. Afwisselend is het zeker. Introdans
maakt gebruik van een brede schakering van choreografen. Je ziet nieuwe
elementen langskomen, soms is de dans strak en abstract, soms juist theatraal
en verhalend. Een voorstelling kan je verwonderen maar nooit shockeren. Tot afgelopen
vrijdagavond.

In Dansersmaken 2013 tonen vijf dansers van Introdans eigen
choreografieën, geïnspireerd door het thema Fetishism in Fashion, het
hoofdthema van de zojuist gestarte Modebiënnale. Ondersteuning kregen ze
daarbij van artistiek directeur van Generale Oost, Eve Hopkins. Zij begeleidde
de dansers en gaf dramaturgische adviezen. Met fetisjisme kan je veel kanten
op. Een fetisj is een afgodsbeeldje. Bij mode denk je dan aan passie voor
bepaalde kleding of schoeisel. Dat komt wel terug in, maar het merendeel van de
dansen van de nieuwe jonge choreografen gaan over sexfetisjisme, ofwel sadomasochisme.
Het is even wennen aan deze nieuwe lichting choreografen, die een grens
overschrijden door heel expliciete seks in hun dansen te verwerken. In de kleine
zaal van Schouwburg Arnhem zit je dicht op de dansers. Soms kijken ze je heel
direct aan en de beleving van de dans is daarom heel intens. Je voelt je een
voyeur, maar kan er niet aan ontkomen. Toch is er ook een enorme schoonheid aan
bewegingen. In Let us be van Aymeric
Aude is er een afwisseling van rustige dagelijkse bewegingen naar explosieve
vrolijke dans. Huilen en lachen ligt dicht bij elkaar. Aan het einde gebruikt
hij muziek uit de Matthäuspassion en dat wringt als de dans flink erotisch is
getint.  De choreografie van Karin Lambregtse
is vervat in een film. Het gaat nauwelijks over dans en zou op een filmfestival
misschien goed scoren. Het gaat wederom over SM, al kan je je afvragen of ze
geen misbruik en dwang verbeeldt. Laurent Drousies balletten zijn van een
andere orde. Mooi is Labruyere, een
verbeelding van het vooroorlogse 'Cabaret' op muziek van Edith Piaf. Drousie
staat het dichtstbij de introdans traditie, en bevestigt met zijn drie nieuwe choreografieën
zijn grote klasse.

Gezien in schouwburg Arnhem op 7 juni
 

Pagina 1 van 4

blank.jpg